Chapter TWO

-Widzimy się jutro Corcia- ręce mojej przyjaciółki są ściśle oplecione wokół mojej tali.

-Do jutra Al- Odwzajemniłam uścisk. Ally, piękna blondynka o zielonych oczach, jest moją przyjaciółką z dzieciństwa. Zawsze spotykałyśmy się na placu zabaw obok naszych domów, a były one oddzielone od siebie tylko płotem. Niestety ale jakieś pół roku temu Al przeprowadziła się bliżej centrum, czyli w zupełnie inną stronę niż mieszkam.

-Uważaj na siebie- powiedziała gdy się rozchodziłyśmy.

-Ty też- po wczorajszej awanturze stwierdziłam, że  nie będę ryzykować i na dzisiaj daruję sobie taniec. Moja mama  nie lubi gdy to robię, uważa,  że to strata czasu. Według niej powinnam skończyć studia, zostać prawnikiem, znaleźć męża i mieć gromadkę dzieci. Niby jest to wspaniała przyszłość, z miłością, dostatkiem, i stabilnością... Ale to nie jest to czego pragnę.
-Tancereczko- Chciałabym podróżować po świecie. Zwiedzić Tokyo, Bułgarię, Paryż, Warszawę i wiele innych miast...- Cora- ktoś mnie złapał za rękę- odpłynęłaś- To ten chłopak z wczoraj.

-To ty...

-Ta... Chyba- roześmiał się- o czym tak myślałaś tancereczko?

-O niczym ważnym- podszedł do mnie bliżej, a ja cofnęłam się o krok.

-Nie martw się, nie gryzę - jego śmiech rozniósł się w powietrzu- gdzie idziesz?

-Do domu,  a gdzie miałabym iść?- zmarszczyłam brwi.

-Czyli dzisiaj nie tańczyć co? Odprowadzę cię

-Nie trzeba-Pochylił się nade mną i wyszeptał do ucha.

-Ależ nalegam

-Yhh... Rób jak chcesz- Nie czekając co odpowie ruszyłam w stronę domu.
-Jaki jest twój ulubiony kolor?- Spojrzałam na niego zdziwiona- no co? Chcę poznać lepiej moją nową znajomą- uśmiechnął się, a ja tylko wywróciłam oczami- to jak?

-Niebieski, a twój?

-Zielony, ile masz lat?

-18, za 3 miesiące 19, a ty?

-Jakiś miesiąc temu skończyłem 21

-Staruch z ciebie-Zaśmiałam się.

-Jaki staruch, jestem wciąż przystojny i młody- mrugnął do mnie.

-Już jesteśmy-Odpowiadam gdy stajemy przed moim mieszkaniem.

-Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy tancereczko- całuje mnie w polik. Czuję jak  potem pochłaniają się w szkarłacie.

-Tak, pa- szybko się odwracam żeby nie zauważył mojego zakłopotania. Macham mu jeszcze na odchodne i wchodzę do środka. Już na wejściu czeka na mnie mama.

-Co to za chłopak?

-Cześć mamo, też ciebie kocham.

-Cornelio, Isabello Heal- w jej słowach mogłam wyczuć złość 

-Justin, mój kolega ,tylko doprowadził mnie pod dom.

-Mam nadzieję... Pamiętaj chłopacy dopiero po studiach.

-Tak, pamiętam mamo- Zawsze to mówiła "pierw przedszkole, potem podstawówka, gimnazjum, liceum i studia,  dopiero potem chłopacy" Ilekroć napomniałam o jakimś koledze ze szkoły ciągle to powtarzała, staje się to coraz bardziej monotonne. 

-I jak było w szkole?- już uspokojona poszła do salonu usiąść na kanapie, a ja za nią.

-Dobrze

-A coś więcej? Jakie oceny dostałaś? Może z kimś się pokłóciłaś? -Jak zawsze dociekliwa.

-Oceny mam dobre. Pisaliśmy dzisiaj sprawdzian z biologii, chyba poszedł mi dobrze. Z nikim się nie pokłóciłam.Wybacz mamo, ale jestem głodna i muszę zrobić zadanie domowe 

- Tak racja, idź już- Szczęśliwa, że uniknęłam dalszej rozmowy ruszyła w stronę kuchnie,  gdzie czekały na mnie schabowe z ziemniakami i buraczki. Resztę dnia przeznaczyła na robienie ćwiczeń i powtórkę na sprawdzian z matematyki. 
--------------------------------------------------------------------------------------------

❤  jak ja dawno tego nie robiłam *-* xd